തൂലികപോലും വിറങ്ങലിച്ചു നിന്ന
പന്ത്രണ്ടു മാസങ്ങള്..
ഇന്ന് നിന്നെ എന്റെ മനസ്സില് നിന്ന് പിഴുതെറിഞ്ഞ
ഈ നിമിഷം മുതല് ....
എന്നിലെ കവിതകള് പുനര്ജനിക്കുന്നു...
പ്രകൃതിയെ പോലും സ്നേഹിക്കാന് കഴിയാത്ത അത്രയും
നിര്വികാരമായി പോയിരുന്നുവോ എന്റെ മനസ്സ്?
എനിക്കിനി എഴുതണം ഒരുപാടൊരുപാട് ..
ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന് കേള്ക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തില് എനിക്ക് പാടണം
എന്റെ മനസ്സിലെ ഈണങ്ങള്...
എനിക്കിനി പാരിപ്പരക്കണം...
ഇത്രനാള് താഴിട്ടു പൂട്ടിയിരുന്ന
എന്റെ ചിറകിലെ പൊടി മുഴുവനും പോവാനെനിക്കിനി
ആ ജ്ഞാന സാഗരതിലൊന്നു നീരാടണം...
എനിക്കീലോകത്തില്
മനസ്സ് തുറന്നൊന്നു ജീവിക്കണം.!!!
No comments:
Post a Comment