തൂലികപോലും വിറങ്ങലിച്ചു നിന്ന
പന്ത്രണ്ടു മാസങ്ങള്‍..
ഇന്ന് നിന്നെ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് പിഴുതെറിഞ്ഞ
ഈ നിമിഷം മുതല്‍ ....
എന്നിലെ കവിതകള്‍ പുനര്‍ജനിക്കുന്നു...
പ്രകൃതിയെ പോലും സ്നേഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അത്രയും
നിര്‍വികാരമായി പോയിരുന്നുവോ എന്‍റെ മനസ്സ്?
എനിക്കിനി എഴുതണം ഒരുപാടൊരുപാട് ..
ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ കേള്‍ക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തില്‍ എനിക്ക് പാടണം
എന്‍റെ മനസ്സിലെ ഈണങ്ങള്‍...
എനിക്കിനി പാരിപ്പരക്കണം...
ഇത്രനാള്‍ താഴിട്ടു പൂട്ടിയിരുന്ന
എന്‍റെ ചിറകിലെ പൊടി മുഴുവനും പോവാനെനിക്കിനി
ആ ജ്ഞാന സാഗരതിലൊന്നു നീരാടണം...
എനിക്കീലോകത്തില്‍
മനസ്സ് തുറന്നൊന്നു ജീവിക്കണം.!!!

ഒരു വേനല്‍ കവിത

മണ്ണില്‍ അലിയാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന,
പുലര്‍മഞ്ഞിന്‍ തുള്ളികള്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത..
വേനല്‍ കാലം....
ഒരു നേര്‍ത്ത നിഴലിന്‍റെ,
കുളിര്പോലും ഇല്ലാത്ത ......
യാത്രകള്‍..
നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂട്ടായിരിക്കുമ്പോള്‍...
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഓളം തീര്‍ക്കുമ്പോള്‍..
ജലമെന്തിനു വേറെ.. തണലെന്തിനു വേറെ...

ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളി പോല്‍ നിന്‍റെ സ്നേഹം...

എന്നുള്ളിലെന്നും പോഴിഞ്ഞിടുമ്പോള്‍..

പെയ്യുന്നെന്‍ ഓര്‍മയില്‍ നിന്‍റെ ചിരി മഴ -

മാച്ചൊരു കണ്ണീരിന്‍ നേര്‍ത്ത ബിന്ദു..

ഇനിയൊരു നാളിലും പെയ്യില്ല മിഴിയിതള്‍..

നീ അരികില്‍ കുളിരായി നിറയുകയല്ലേ....

ഓരോ മഴയും ... ഓര്‍മകളാണ്
ഓരോ ഓര്‍മകളും നീയാണ് ...
ഓരോ നിന്നിലും നിറയെ, സ്നേഹമാണ്..
എങ്കില്‍...
ഓരോ സ്നേഹവും,
മഴയായി പൊഴിയട്ടെ....